Retropop: van Den Haag via Utrecht naar Emmen

Dit stukje schrijf ik een week voor Retropop. De Rietplas in Emmen verandert dan in een enorm festivalterrein waar tijdens de editie 2016 liefst 17.500 mensen op af komen. Ik maak dit jaar mijn debuut als Retropop-fotograaf en kijk daar waanzinnig naar uit. Het festival kent naast main stage een aantal podia, waaronder de Nederpop Stage en de zogeheten Future Stage. Dat laatste podium is bepaald niet retro, maar geeft juist ruimte aan ‘nieuwe’ bands, nieuw geluid.

Dit jaar is – wat mij betreft – vooral Causes een blikvanger op dat Future Stage. Dat komt vooral door hun uitermate karakteristieke en unieke geluid: transparant, ruimtelijke dankzij chorus en delay-effecten op de gitaren in combinatie met het wat gruizige stemgeluid van de Britse frontman Rupert Blackman. Heerlijk, sferisch wegdromen. Causes is een briesje op een zwoele zomeravond. Het blijft broeierig warm, maar het briesje brengt precies op tijd de verkoeling waarnaar je verlangt.

Onbedoeld wellicht geeft Retropop ook een aardig beeld van de verschuiving die plaatsvindt in de Nederlandse pop- en rockscene.  Op main stage staat de Golden Earring, ooit voortgekomen uit de gloriedagen van de Haagse beat. Den Haag was lang het centrum van de Nederrock. Tal van grote rockbands komen uit de hofstad: Q65, Earth and Fire, Sandy Coast, Shockin’ Blue. Ton van Steen en Bert Bossink schreven er in 2002 een mooi boek over:  ‘Het Liverpool van Nederland’.  Nederbiet in plaats van Mersey-beat. Persoonlijk: je doet Den Haag veel te kort met de vergelijking. Want waar Liverpool stopte (of je moet Frankie Goes To Hollywood nog meerekenen), ging Den Haag verder en bracht het nog kanonnen voort als Di-Rect, Kane en Anouk. Toch niet de minsten in de vaderlandse rockhistorie. O en laten we vooral Gruppo Sportivo niet vergeten: een band die bijna onopgemerkt een stempel drukte op de Haagse rock.

Absolute boegbeeld is en blijft de Golden Earring. Hun beste plaat? Op die vraag twijfel ik altijd tussen ‘Moontan’ en ‘Cut’. Moontan bevatte de monsterhit ‘Radar Love’, maar op de een of andere manier vind ik Cut indrukwekkender. Dat komt vooral door de ruim zeven minuten durende uitvoering van ‘Twilight Zone’. Het was de tweede nummer één-hit voor de band – na Radar Love – en betekende in 1982 de comeback na een minder succesvolle periode. Dat duistere basriffje (iemand meldt op YouTube: ‘Best bassline in existence’ – en daar ben ik het wel mee eens), die snoeiharde drums, een sonore stem die een onheilspellende tekst uitspreekt:

‘’Somewhere in a lonely hotel room

There’s a guy starting to realize that eternal

Fate has turned its back on him.

It’s 2 a.m.”

Alsof je naar een spannende film gaat kijken, de opmaat voor een echte thriller. In zekere zin was het ook een film: de plaat werd immers vergezeld van een legendarische Dick Maas-video, met zelfs nog een rolletje voor Hans Vandenburg – de frontman van Gruppo.

De Earring staat dus op Retropop. De ouwe vossen rocken nog als beesten, maar de nieuwe lichting komt eraan. Die lichting komt tegenwoordig veelal uit Utrecht. Kensington, natuurlijk. Maar dus ook Causes. Hoe snel kan het gaan met een band? In november 2014 schreef 3voor12 nog het volgende op in een recensie: ,, Indieband Causes was vooraf al de grote onbekende op het affiche en daar komt na dit optreden eigenlijk nauwelijks verandering in.”  Blackman speelde toen tijdens het Crossing Border festival in Den Haag (!) solo het nummer  ‘Teach me how to dance with you’.  3voor12: ,, Zoals gezegd is het vanavond dus alleen zanger Rupert Blackman die het podium bestijgt. Hij brengt een zevental zoetgevooisde softpopliedjes met een ietwat pathetische uitstraling. Door zijn oprechte performance en sterke stemgeluid blijft hij aan de goede kant van de streep, maar het scheelt niet veel.”

Echt positief is 3voor12 ook in januari van dit jaar nog niet. Over het optreden van Causes tijdens Noorderslag schrijft de recensent: ,, Hoewel het debuutalbum er pas over een maand komt, heeft Causes al een handvol singles die het al goed doen. Niet gek, want ze sluiten naadloos aan op de populaire sound artiesten als James Bay en Hozier. Meeslepende ballads met een goede snik gebracht, maar nooit écht dramatisch. In een Bakermat-remix zou je er ook wat handjes mee in de lucht krijgen.” Dat debuutalbum ligt er inmiddels. De reacties zijn wisselend, maar persoonlijk verheug ik mij toch op het optreden tijdens Retropop. Nee, je moet geen stampers à la Kensington verwachten, maar voor wie zich lekker voelt bij Passenger-achtige ballads, is Causes absoluut een tip.  Hoe dan ook, de band is mateloos populair dankzij een paar stevige hits. Het publiek heeft altijd gelijk.

Ik zie u op Retropop: bij de Earring én de Future Stage.

P.S. Vergeet ook niet om ‘De Huiskamer’ te bezoeken: daar gaat het festival dit jaar los met… vinyl.