Prince – 20.04.2016

Prince – 20.04.2016

Raar. Het album had ik in jaren niet meer gedraaid, maar gisteravond – de avond van 21 april – belandde ‘Purple Rain’ weer op de pick-up. Op de hoes wordt de uitvoerende artiest vermeld: Prince and the Revolution. Maar Prince was niet meer. Het nieuws overviel de hele wereld. Nee, ik was absoluut geen fan. Waar de dood van Bowie mij echt van mijn stuk bracht, heeft de dood van Prince zeker niet dezelfde impact op mij. Maar je moet een ongelooflijk a-muzikale hork zijn om te ontkennen dat Prince een enorme invloed heeft gehad op pop, soul en funk. De man was een absolute vernieuwer. Het album ‘Purple Rain’ is daarvan een van de vele bewijzen.

Maar wat een raar album was dat. De eerste single van dat album was ‘When Doves Cry’, ook het eerste nummer dat ik van het album draaide – domweg omdat ik kant B als eerste opzette. Wat moest ik hiermee? Die beat was OK, maar… geen bas? En die goedkoop klinkende pingeltjes uit een synthesizer, hoorde dat? Alleen al de opening van het nummer, met een gitaarsolo in een andere toonsoort dan de rest van de song. Wel een mooie tekst:

Dream if you can a courtyard| An ocean of violets in bloom| Animals strike curious poses| They feel the heat| the heat between me and you

Prince wist dat het nummer een schokeffect zou hebben. Niemand zou het op dat moment hebben aangedurfd om een dergelijk nummer op single uit te brengen. En hoewel het nummer eenvoudig klinkt, is het dat bepaald niet. Alleen die tekst – die feitelijk over zijn verstoorde relatie met zijn vader gaat – geeft al stof tot uren verhandeling.

Het album bleek vol te staan met vernieuwende ideeën. Natuurlijk was er het kenmerkende geluid dat in vrijwel alle Prince-producties uit die tijd is te horen. Het geluid van Sheila E. Time. En zelfs van Candy Dulfer en Lois Lane. De zusjes Kleman van die laatste groep mochten aanschuiven bij Humberto Tan in RTL Late Night. Ze vertelden over de zes weken waarin ze in het voorprogramma van His Royal Badness stonden – nadat ze eerst min of meer hadden bedongen dat ze hun vakantie zouden afmaken. En ze vertelden dat Prince eigenlijk een heel album van Lois Lane had willen produceren. Iets dat de band weigerde uit angst ‘de eigen identiteit’ kwijt te raken. Schrijfster Heleen van Royen kraaide daarop bij Tan aan tafel dat de zusjes toch wel een ‘paar cruciale fouten hadden gemaakt’.

Natuurlijk niet. Luister naar een plaat van Sheila E. Wendy and Lisa. Of welke artiest uit de stal van Paisley Park dan ook. Het Prince-sausje was zeker in die jaren onmiskenbaar en behoorlijk dik aanwezig. Inderdaad: mij teveel.

En toch. Als ik het intro van Purple Rain hoor, dan hoor ik een briljant artiest. De eindsolo, voordat het nummer op het album eindigt in de vioolsectie, is weergaloos. Het nummer is een monument. Het hele album is een monument. Prince was een monument. Het mooiste bewijs daarvoor werd door diezelfde zusjes Kleman geleverd die een akoestische versie van ‘Sometimes it Snows in April’ van het ‘Parade’-album ten gehore brachten.  ‘Parade’ was de soundtrack bij de film ‘Under the Cherry Moon’: de plaat begint met ‘Christopher Tracy’s Parade’ en eindigt met de dood van Tracy in ‘Sometimes it Snows in April’.

Sometimes it snows in April 
Sometimes I feel so bad, so bad
Sometimes I wish life was never ending
And all good things, they say, never last

Prince had in 1986 niet bedacht dat hij met dat nummer zijn eigen sterfelijkheid  zou bezingen op 20 April 2016.